Print this articleU kent ze wel. Ze zijn begeerlijk, behoren tot de hogere prijsklasse, maar zijn bovenal moeilijk te vinden. U treft ze aan in de betere boekhandel, soms gecatalogiseerd bij de andere architectuurpublicaties, maar veelal goed verstopt tussen de papieren geneugten van zelfbouwers en blaadjes voor de snobs. Consumer-architectuur, louter bestaande uit woningdossiers natuurlijk, want wat is architectuur anders dan de witbepleisterde casa of de gerenoveerde hoeve in rustieke stijl?
Een zoektocht in het Leuvense bracht mij tot de teleurstellende conclusie dat er quasi geen goede (en hiermee bedoel ik: geschreven door architecten, stedenbouwkundigen, planologen,... met kennis van zaken en gericht tot mensen uit het beroep, of alleszins met een meer serieuze interesse voor het fenomeen architectuur) tijdschriften te vinden zijn, voor zover ik grondig genoeg gezocht heb natuurlijk. Gelukkig zijn er uitzonderingen: FNAC verdeelt de A+, terwijl de International Magazine Store zorgt voor de Architectural Record en Domus. Steden als pakweg Brussel lijken het op dat vlak stukken beter te doen, maar deze gespecialiseerde boekhandels als de Copyright Bookshop (Antwerpen, Gent) worden bijna uitsluitend bezocht door mensen met een meer directe link tot architectuur: ontwerpers, critici, studenten, kunstliefhebbers,... Voor de gewone man lijken kunst en architectuur een soort esoterie, bezigheden voor een selectieve groep.
Deze bevinding staat in schril contrast met sommige stemmen die menen dat architectuur mainstream aan het worden is. Ja, er is een ruimer bewustzijn over de gebouwde omgeving aan het groeien bij de niet-professioneel, en ja, de home fix-it blaadjes doen het goed op de markt, maar tegelijkertijd is het merkbaar dat onze cultuur goed design en goede architectuur nog nauwelijks weet te waarderen. Waarschijnlijk vanuit een uiterst beperkte architectuuropvoeding bij de doorsnee persoon. Net zo onverschillig lijkt men wanneer gebouwen van architecten als Stéphane Beel, Jo Crepain en Luc Binst, Manuel de Solà-Morales, Phillipe Samyn en Johan Van Reeth de stad bevolken. Word wakker Leuven, u mist iets.
Een zoektocht in het Leuvense bracht mij tot de teleurstellende conclusie dat er quasi geen goede (en hiermee bedoel ik: geschreven door architecten, stedenbouwkundigen, planologen,... met kennis van zaken en gericht tot mensen uit het beroep, of alleszins met een meer serieuze interesse voor het fenomeen architectuur) tijdschriften te vinden zijn, voor zover ik grondig genoeg gezocht heb natuurlijk. Gelukkig zijn er uitzonderingen: FNAC verdeelt de A+, terwijl de International Magazine Store zorgt voor de Architectural Record en Domus. Steden als pakweg Brussel lijken het op dat vlak stukken beter te doen, maar deze gespecialiseerde boekhandels als de Copyright Bookshop (Antwerpen, Gent) worden bijna uitsluitend bezocht door mensen met een meer directe link tot architectuur: ontwerpers, critici, studenten, kunstliefhebbers,... Voor de gewone man lijken kunst en architectuur een soort esoterie, bezigheden voor een selectieve groep.
Deze bevinding staat in schril contrast met sommige stemmen die menen dat architectuur mainstream aan het worden is. Ja, er is een ruimer bewustzijn over de gebouwde omgeving aan het groeien bij de niet-professioneel, en ja, de home fix-it blaadjes doen het goed op de markt, maar tegelijkertijd is het merkbaar dat onze cultuur goed design en goede architectuur nog nauwelijks weet te waarderen. Waarschijnlijk vanuit een uiterst beperkte architectuuropvoeding bij de doorsnee persoon. Net zo onverschillig lijkt men wanneer gebouwen van architecten als Stéphane Beel, Jo Crepain en Luc Binst, Manuel de Solà-Morales, Phillipe Samyn en Johan Van Reeth de stad bevolken. Word wakker Leuven, u mist iets.
Zaha Hadid is alom bekend vanwege haar cinematografische aanpak bij het ontwerpen van architectuur die het niet nauw neemt met typologie, toegepaste ordes en zwaartekracht, maar eerder pleit voor een onafgebroken continuïteit in het moderne landschap, weg van de autonome objecten op een lege from-scratch site. In haar ontwerpen treedt de modernistische zeitgeist, waarvan ze de realiteit van het bestaan wil uitdrukken eerder dan de utopie, sterk naar voor in een vormentaal die zich niet laat kenmerken door platoonse vormen, maar wel door vlakken die elkaar kruisen doorheen het landschap, een architectuur waar vrijheid en ruimtelijke ervaring voorop staan.
Minder bekend zijn haar talrijke schetsen die ze tijdens het ontwerpen maakt, dewelke over een al even groot narratief karakter beschikken. Haar grafiek, die aan Malevich' werk doet herinneren, kan gebruik maken van zelfs 5 verschillende perspectieven door elkaar, een mix van gebouwde realiteit en de fantasie van nieuwe projecten. Een belangrijk gegeven is dat haar schetsen ook op zichzelf betekenisvol zijn. Er wordt niet gepoogd zo waarheidsgetrouw mogelijk functionele eigenschappen van een project te beelden, maar de schets ook op zichzelf belang toe te kennen.
Enfin, ik hoef u niet te vertellen hoe veelzijdig architecten tegenwoordig (moeten) zijn. Kijk nu vooral maar naar mijn ruwe selectie uit haar tekeningen. U verdient een pluim wanneer u het betreffende project kan raden.
De auteursrechten van de afbeeldingen behoren hun rechtmatige eigenaar toe. Bent u de eigenaar en ziet u ze hier liever nietverschijnen? Mail mij op berno [dot] bosch [at] gmail [dot] com. Ze worden meteen verwijderd.
Images are copyrighted by their respective owners. If you'd like, as the owner, to see them removed, mail me at berno [dot] bosch [at] gmail [dot] com.
Minder bekend zijn haar talrijke schetsen die ze tijdens het ontwerpen maakt, dewelke over een al even groot narratief karakter beschikken. Haar grafiek, die aan Malevich' werk doet herinneren, kan gebruik maken van zelfs 5 verschillende perspectieven door elkaar, een mix van gebouwde realiteit en de fantasie van nieuwe projecten. Een belangrijk gegeven is dat haar schetsen ook op zichzelf betekenisvol zijn. Er wordt niet gepoogd zo waarheidsgetrouw mogelijk functionele eigenschappen van een project te beelden, maar de schets ook op zichzelf belang toe te kennen.
Enfin, ik hoef u niet te vertellen hoe veelzijdig architecten tegenwoordig (moeten) zijn. Kijk nu vooral maar naar mijn ruwe selectie uit haar tekeningen. U verdient een pluim wanneer u het betreffende project kan raden.
De auteursrechten van de afbeeldingen behoren hun rechtmatige eigenaar toe. Bent u de eigenaar en ziet u ze hier liever nietverschijnen? Mail mij op berno [dot] bosch [at] gmail [dot] com. Ze worden meteen verwijderd.
Images are copyrighted by their respective owners. If you'd like, as the owner, to see them removed, mail me at berno [dot] bosch [at] gmail [dot] com.
Na een heel jaar zwaar labeur, kan deze blogger met trots meedelen dat hij rijp is voor zijn derde jaar ingenieur-architect (geslaagd met 70,50%). Ijverig als zij kunnen zijn, wordt de fetisj van de cursussen, stanleymes, cadapack, PUR-lijm, snijmat en koffie tijdelijk ingeruild voor die van de blog, wat betekent dat ik de draad weer ga oppikken die ik in lang vervlogen tijden heb neergelegd. Alles op het gemakje natuurlijk, want vakantie is nu onontbeerlijk. Om rustig uit te bollen, ben ik alvast gestart met Learning from Las Vegas als zomerlectuur. Eindelijk tijd om te doen waar een mens goesting in heeft. Leve de vakantie, leve de vrije tijd, leve de zon - en het licht dat ze neerslaat op geometrische basisvormen.
Het boek "A Pattern Language: towns, buildings, construction" van Christopher Alexander is klaarblijkelijk online te vinden, gratis en voor niets, al weet ik niet zeker of auteursrechten onaangeroerd bleven, gezien het boek nog steeds te koop is. In elk geval gaat het om een boek van zekere leeftijd, dus het is mogelijk.
Hoe dan ook, het boek doet sterk denken aan de "Lessons in architecture" van de Nederlandse starchitect Herman Hertzberger. Het is een dergelijk boek dat ik steeds onbewust "meta-architectuur" heb genoemd, een architecturaal debat min of meer los van concrete voorbeelden, over zuiver op zichzelf staande principes in de architectuur.
Amazon beschijft het boek als volgt:
"The second of three books published by the Center for Environmental Structure to provide a "working alternative to our present ideas about architecture, building, and planning," A Pattern Language offers a practical language for building and planning based on natural considerations. The reader is given an overview of some 250 patterns that are the units of this language, each consisting of a design problem, discussion, illustration, and solution. By understanding recurrent design problems in our environment, readers can identify extant patterns in their own design projects and use these patterns to create a language of their own. Extraordinarily thorough, coherent, and accessible, this book has become a bible for homebuilders, contractors, and developers who care about creating healthy, high-level design."
De patterns staan los van elkaar, en kunnen naar believen ad random gelezen worden. Zeker eentje om af en toe bij de hand te nemen. De lectuur kan hier gevonden worden.
Hoe dan ook, het boek doet sterk denken aan de "Lessons in architecture" van de Nederlandse starchitect Herman Hertzberger. Het is een dergelijk boek dat ik steeds onbewust "meta-architectuur" heb genoemd, een architecturaal debat min of meer los van concrete voorbeelden, over zuiver op zichzelf staande principes in de architectuur.
Amazon beschijft het boek als volgt:
"The second of three books published by the Center for Environmental Structure to provide a "working alternative to our present ideas about architecture, building, and planning," A Pattern Language offers a practical language for building and planning based on natural considerations. The reader is given an overview of some 250 patterns that are the units of this language, each consisting of a design problem, discussion, illustration, and solution. By understanding recurrent design problems in our environment, readers can identify extant patterns in their own design projects and use these patterns to create a language of their own. Extraordinarily thorough, coherent, and accessible, this book has become a bible for homebuilders, contractors, and developers who care about creating healthy, high-level design."
De patterns staan los van elkaar, en kunnen naar believen ad random gelezen worden. Zeker eentje om af en toe bij de hand te nemen. De lectuur kan hier gevonden worden.
De idee bestaat al langer onder de vorm van science-fictionlocaties, vroeg-modernistische hersenspinsels of restanten van oude beschavingen (bv. terracotta leger van Xian), maar het Nederlandse bouwbedrijf Strukton lijkt het wel te menen.
Om de verkeersproblemen aan te pakken, werd een plan ontwikkeld om Amsterdam ondergronds uit te breiden tot 6 verdiepingen diep, met verkeer- en parkeermogelijkheden, winkels, bioscopen,... Concreet gaat het om een masterplan waarvoor de stad tien miljard euro zou moeten uittrekken, en dat tien tot twintig jaar zou duren tot voltooiing van de werken. Gezien het feit dat Strukton reeds honderdduizenden euro's geïnvesteerd heeft in de uitwerking, zou het wel eens kunnen dat ze met dergelijke gedrevenheid tot goedkeuring van het plan komen.
Een verdere beschrijving is te vinden op hun website, alsook een illustratie die hun visionaire plannen afbeeldt.
"UTRECHT, 29 januari 2008 - Strukton heeft een plan ontworpen waarbij de leefomgeving van Amsterdam wordt verbeterd, zonder dat dit ten koste gaat van de bereikbaarheid van de stad.
Met het plan wordt als het ware een nieuwe stad onder de hoofdstad gecreëerd. Het ontwerp en initiatief komt van Strukton, voor de architectonische invulling is architectenbureau Zwarts & Jansma uit Amsterdam in de arm genomen.
Het plan, AMFORA (Alternatieve MultiFunctionele Ondergrondse Ruimte Amsterdam) genaamd, bestaat uit de aanleg en indeling van multifunctionele ruimte onder de grachten van Amsterdam. Door een stelsel van ondergrondse ruimtes, die in- en uitritten hebben op diverse plaatsen op de ringweg A10, kunnen verschillende functies in diverse lagen ondergronds worden gebracht. Hierbij kan onder andere gedacht worden aan parkeergelegenheden, sportzalen, bioscopen, kabels en leidingen, bevoorrading, de mogelijkheden zijn legio."
Om de verkeersproblemen aan te pakken, werd een plan ontwikkeld om Amsterdam ondergronds uit te breiden tot 6 verdiepingen diep, met verkeer- en parkeermogelijkheden, winkels, bioscopen,... Concreet gaat het om een masterplan waarvoor de stad tien miljard euro zou moeten uittrekken, en dat tien tot twintig jaar zou duren tot voltooiing van de werken. Gezien het feit dat Strukton reeds honderdduizenden euro's geïnvesteerd heeft in de uitwerking, zou het wel eens kunnen dat ze met dergelijke gedrevenheid tot goedkeuring van het plan komen.
Een verdere beschrijving is te vinden op hun website, alsook een illustratie die hun visionaire plannen afbeeldt.
"UTRECHT, 29 januari 2008 - Strukton heeft een plan ontworpen waarbij de leefomgeving van Amsterdam wordt verbeterd, zonder dat dit ten koste gaat van de bereikbaarheid van de stad.
Met het plan wordt als het ware een nieuwe stad onder de hoofdstad gecreëerd. Het ontwerp en initiatief komt van Strukton, voor de architectonische invulling is architectenbureau Zwarts & Jansma uit Amsterdam in de arm genomen.
Het plan, AMFORA (Alternatieve MultiFunctionele Ondergrondse Ruimte Amsterdam) genaamd, bestaat uit de aanleg en indeling van multifunctionele ruimte onder de grachten van Amsterdam. Door een stelsel van ondergrondse ruimtes, die in- en uitritten hebben op diverse plaatsen op de ringweg A10, kunnen verschillende functies in diverse lagen ondergronds worden gebracht. Hierbij kan onder andere gedacht worden aan parkeergelegenheden, sportzalen, bioscopen, kabels en leidingen, bevoorrading, de mogelijkheden zijn legio."
Zojuist op een foto gestumbled die mij in zekere zin aangrijpt. Het herinnert sterk aan de eerste opdracht van dit academiejaar, de verbouwing van MPI Zonneke, waarbij het een grote uitdaging was oud en nieuw te verenigen. Het Cai Guoqiang House in Beijing is alleszins een geslaagde aanzet.
De ruimte doet tevens denken aan de passerelle tussen leeszaal en boekenrekken rond het cluster architectuur in de campusbibliotheek Arenberg, met haar eiken kastenwanden en dichtgemetselde kloostermuur.
Foto uit Architectural Record 12.07 p.70, zonder toestemming van de auteur.
De ruimte doet tevens denken aan de passerelle tussen leeszaal en boekenrekken rond het cluster architectuur in de campusbibliotheek Arenberg, met haar eiken kastenwanden en dichtgemetselde kloostermuur.
Foto uit Architectural Record 12.07 p.70, zonder toestemming van de auteur.
Op 14 oktober is het weer Dag van de Architectuur, georganiseerd door het Vlaams Architectuur Instituut (VAi). U kan kennismaken met talloze voorbeelden van hedendaagse architectuur via rondleidingen in meer dan 100 opengestelde gebouwen van de meest vooraanstaande architecten, zowel van eigen bodem als internationaal, circa 30 stadrondleidingen en zelfs 5 verschillende helikoptervluchten, dit alles in maar liefst 13 steden, de westhoek en de kust.
Een dergelijk aanbod betekent ook dat er een stevige selectie gemaakt moet worden, alles zal immers op 1 namiddag gebeuren. Om de pijn te verzachten overloop ik op regelmatige tijdstippen een gebouw in Leuven en omgeving (omwille van de hier aangehaalde redenen), zodat u voor uzelf kan uitmaken wat u wilt bezoeken.
Vandaag is het tijd voor een sneak preview van het Provinciehuis Vlaams-Brabant, in 1998 ontworpen door de Portugese architect Gonçalo Byrne in samenwerking met het Belgische WIT Architecten.
De toren van het dit provinciehuis, ontworpen door een Portugese architect in samenwerking met een Belgisch architectenbureau, markeert de grens van een kantoorzone die zich tot aan het station uitstrekt. De platte achterbouw sluit aan bij een woonwijk. Aan de kant van het spoor valt dit volume uiteen in een sequentie van patio’s en publieke zalen, ontsloten door een binnenstraat. Het laaghangende betonnen geluidsscherm kadert het spoorlandschap. Het opvallende balkon voor rokers is een kunstwerk van Aglaia Konrad. - Vlaams Architectuur Instituut
Wat mij hier vooral aansptreekt, is de polyvalentie van het ontwerp, vanzelfsprekend een doelbewuste keuze van de architecten.
Het toegelaten kopvolume werd maximaal benut. Het werd uitgewerkt als een scherm: een kordate afsluiting van het geamputeerde ilôt naar de stadszijde, het sluitstuk van de gemengde ontwikkeling naar het station, de begeleiding van een knik in de vesten, en vooral het zichtbare hoofd van een verdoken opgesteld langsgebouw.Hoewel licht monumentaal, zelfs wat iconisch, en een zeer herkenbare gedaante in het landschap, vrees ik bij dit gebouw voor een wat lagere opkomst op de Dag van de Architectuur bij de mainstream architectuurliefhebber. Hoe dan ook, de foto's spreken voor zichzelf en tonen aan dat het een bezoek meer dan waard is.
Overheidsgebouw, 2004
Provincieplein 1, 3010 Kessel-Lo
Het is aangewezen in te schrijven voor de rondleiding op de website van de Dag van de Architectuur.
In 2001 stelde de Hongaarse architect Áron Losonczi zijn nieuwe product LiTraCon voor. Het gaat om betonblokken waarbij - naast de traditionele mengeling van water, een bindmiddel en een toeslagstof - ook optische vezels zijn toegevoegd. Hierdoor wordt het beton lichtdoorlatend en ontstaat een ogenschijnlijk poreus materiaal, maar met dezelfde mechanische eigenschappen als standaard beton. Naargelang de opstelling van de vezels kunnen ook andere tekeningen bekomen worden.
De mengeling bestaat uit 96% beton zoals gekend, met de overige 4% optische vezels. Omdat de vezels uiteraard axiaal moeten liggen om licht door te laten, kunnen met LitraCon geen massief gegoten gebouwonderdelen gemaakt worden. Het gaat dus om betonblokken, met maximale grootte van 600 bij 300mm en een dikte die kan variëren van 25 tot 500mm.
Vandaag de dag worden wel vaker materialen 'opnieuw uitgevonden', maar meestal gaat het om louter mechanisch of thermisch verbeterde eigenschappen. Bij LiTraCon echter kan ik ook de ontwerpwaarde ervan inzien. In vele woningontwerpen proberen architecten interieur en het natuurlijke of stedelijke landschap dat het omringt met elkaar te verzoenen, bijvoorbeeld enorme glaspartijen die de omgeving inkaderen, elementen die van binnen tot buiten doorlopen, zoals dezelfde vloertegels voor woonkamer en terras, minimale overgang tussen binnen en buiten... Of er wordt een spanning gecreërd van onthullen en verbergen, het wederzijdse glimpen laten opvangen van wat zich binnen afspeelt en tegelijkertijd zich afschermen door een beschermende wand, en dit in beide richtingen. Een spel van aantrekken en afstoten ontstaat binnen de house-streetrelationship.
Met LiTraCon kan dit spel naar mijn mening interessanter worden. Zo kan voortaan ook de volle wand silhouetten van het omringende bos of straat doorgeven aan een binnenruimte, waar regelrecht binnenkijken misschien minder wenselijk is. Een glazen doos kan gecreërd worden, transparant over alle 4 zijden, met sommige delen meer beschut dan anderen. Op die manier kan ook massiefbouw de kwaliteiten bieden van een skeletbouw met open plan.
Een andere toepassing kan bijvoorbeeld een interne 'black box' zijn, een donkere kamer. Deze wordt onder meer gebruikt in de woning te Dilbeek door Luc Binst. Het gaat om een ruimte zonder enige vensteropeningen. Maak deze ruimte met lichtdoorlatende betonblokken, en een helverlichte ruimte ontstaat, terwijl privacy gegarandeerd blijft.
Tot slot kunnen ze ook nog gebruikt worden om interieurvoorwerpen als lampen mee te vervaardigen, hoewel ik hun nut hier eerder beperkt vind. De architect illustreert dit met de LiTraCube, een kubusvormige verlichting.
Hoewel een brede waaier aan toepassingen mogelijk wordt, zal LiTraCon naar mijn mening nooit een overweldigend succes worden. Met een prijs die naargelang de dikte varieert van 745 tot 3460 euro per vierkante meter (vergelijk: bijvoorbeeld tussen 20 en 50 euro per m2 voor gevelstenen), zal het gebruik ervan eerder beperkt blijven.
Indien u hoe dan ook kennis wilt maken met dit nieuwe materiaal, is het mogelijk om een staal te bestellen van 10x10x2cm voor 60 euro.
De mengeling bestaat uit 96% beton zoals gekend, met de overige 4% optische vezels. Omdat de vezels uiteraard axiaal moeten liggen om licht door te laten, kunnen met LitraCon geen massief gegoten gebouwonderdelen gemaakt worden. Het gaat dus om betonblokken, met maximale grootte van 600 bij 300mm en een dikte die kan variëren van 25 tot 500mm.
Vandaag de dag worden wel vaker materialen 'opnieuw uitgevonden', maar meestal gaat het om louter mechanisch of thermisch verbeterde eigenschappen. Bij LiTraCon echter kan ik ook de ontwerpwaarde ervan inzien. In vele woningontwerpen proberen architecten interieur en het natuurlijke of stedelijke landschap dat het omringt met elkaar te verzoenen, bijvoorbeeld enorme glaspartijen die de omgeving inkaderen, elementen die van binnen tot buiten doorlopen, zoals dezelfde vloertegels voor woonkamer en terras, minimale overgang tussen binnen en buiten... Of er wordt een spanning gecreërd van onthullen en verbergen, het wederzijdse glimpen laten opvangen van wat zich binnen afspeelt en tegelijkertijd zich afschermen door een beschermende wand, en dit in beide richtingen. Een spel van aantrekken en afstoten ontstaat binnen de house-streetrelationship.
Met LiTraCon kan dit spel naar mijn mening interessanter worden. Zo kan voortaan ook de volle wand silhouetten van het omringende bos of straat doorgeven aan een binnenruimte, waar regelrecht binnenkijken misschien minder wenselijk is. Een glazen doos kan gecreërd worden, transparant over alle 4 zijden, met sommige delen meer beschut dan anderen. Op die manier kan ook massiefbouw de kwaliteiten bieden van een skeletbouw met open plan.
Een andere toepassing kan bijvoorbeeld een interne 'black box' zijn, een donkere kamer. Deze wordt onder meer gebruikt in de woning te Dilbeek door Luc Binst. Het gaat om een ruimte zonder enige vensteropeningen. Maak deze ruimte met lichtdoorlatende betonblokken, en een helverlichte ruimte ontstaat, terwijl privacy gegarandeerd blijft.
Tot slot kunnen ze ook nog gebruikt worden om interieurvoorwerpen als lampen mee te vervaardigen, hoewel ik hun nut hier eerder beperkt vind. De architect illustreert dit met de LiTraCube, een kubusvormige verlichting.
Hoewel een brede waaier aan toepassingen mogelijk wordt, zal LiTraCon naar mijn mening nooit een overweldigend succes worden. Met een prijs die naargelang de dikte varieert van 745 tot 3460 euro per vierkante meter (vergelijk: bijvoorbeeld tussen 20 en 50 euro per m2 voor gevelstenen), zal het gebruik ervan eerder beperkt blijven.
Indien u hoe dan ook kennis wilt maken met dit nieuwe materiaal, is het mogelijk om een staal te bestellen van 10x10x2cm voor 60 euro.
Article in English: here
Er zijn weinig architectuurelementen die zo gevarieerd zijn vormgegeven en zo extensief gebruikt worden om een architectuur te kenmerken, als trappen. In een topic op pushpullbar bijvoorbeeld staan een groot aantal ontwerpen die vloeken met het idee over de banale trap, en in het uiterste geval niet eens meer aan trappen doen denken.
Onlangs kwam ik een foto tegen van een driedelige bordestrap waarbij de treden die op dezelfde breedte liggen met elkaar verbonden zijn in een vloeiende lijn. Een soort watervaleffect ontstaat.
De trapleuning verstoort het effect een beetje, maar goed, bij een publiek gebouw kan men het zich niet veroorloven de trapleuning weg te laten. Een ander ontwerp is een alternatief.
Lange tijd geleden zat ik met een gelijkaardig concept als dit in mijn hoofd. Het ging toen over een tweedelige bordestrap, waarbij de tegenover elkaar staande treden niet via een vloeiende lijn zijn verbonden, maar via strakke geometrische vormen. De kortste weg als verbinding. In het kader hiervan, heb ik een snelle render gemaakt om dit te visualiseren. Omdat dit slechts een concepttekening is, kon ik het mij hier wél veroorloven om de trapleuning achterwege te laten.
Er zijn weinig architectuurelementen die zo gevarieerd zijn vormgegeven en zo extensief gebruikt worden om een architectuur te kenmerken, als trappen. In een topic op pushpullbar bijvoorbeeld staan een groot aantal ontwerpen die vloeken met het idee over de banale trap, en in het uiterste geval niet eens meer aan trappen doen denken.
Onlangs kwam ik een foto tegen van een driedelige bordestrap waarbij de treden die op dezelfde breedte liggen met elkaar verbonden zijn in een vloeiende lijn. Een soort watervaleffect ontstaat.
De trapleuning verstoort het effect een beetje, maar goed, bij een publiek gebouw kan men het zich niet veroorloven de trapleuning weg te laten. Een ander ontwerp is een alternatief.
Lange tijd geleden zat ik met een gelijkaardig concept als dit in mijn hoofd. Het ging toen over een tweedelige bordestrap, waarbij de tegenover elkaar staande treden niet via een vloeiende lijn zijn verbonden, maar via strakke geometrische vormen. De kortste weg als verbinding. In het kader hiervan, heb ik een snelle render gemaakt om dit te visualiseren. Omdat dit slechts een concepttekening is, kon ik het mij hier wél veroorloven om de trapleuning achterwege te laten.
Article in English: here
Zowat iedereen die direct of indirect met architectuur te maken heeft, zal 14 oktober alvast in zijn/haar agenda hebben staan. Het Vlaams Architectuur Instituut (VAi) overtreft in deze editie zichzelf weer, met meer dan 100 opengestelde gebouwen van de meest vooraanstaande architecten, zowel van eigen bodem als internationaal, rond de 30 stadrondleidingen en zelfs 5 verschillende helikoptervluchten, dit alles in maar liefst 13 steden, de westhoek en de kust. Praktische informatie over deze dag, kan u vinden op www.dagvandearchitectuur.be.
Een dergelijk aanbod betekent ook dat er een stevige selectie gemaakt moet worden, alles zal immers op 1 namiddag gebeuren. Om de pijn te verzachten overloop ik op regelmatige tijdstippen een gebouw in Leuven, zodat u voor uzelf kan uitmaken wat u wilt bezoeken. Waarom Leuven? Vanwege de centrale ligging, de compactheid van de stad (zodat de gebouwen snel en vlot te bereiken zijn), en natuurlijk ook een sterke line-up. Neutelings-Riedijk, Stéphane Beel, Jo Crepain en Luc Binst, ... Deze namen zeggen genoeg. Daarnaast hebben vele van mijn lezers hun campus-thuishaven in Heverlee/Leuven, wat het bezoek vergemakkelijkt.
Geregeld dus een ontsluiering van een project met quality label hier op .Bernault. We gaan van start met een gebouw op publiek domein, de Vlerick Management School - Campus Leuven, ontworpen door de bureaus 360 Architecten en Stéphane Beel Architecten.
Foto's door Stany Dederen.
Architectuur van waarde, zoals u ziet. Het gebouw, dat de architecten niet zien als een statisch instituut maar als een dynamisch en levend organisme, vormt sinds april 2007 de omgeving en achtergrond voor studenten, docenten en onderzoekers aan de Vlerick Management School. Indien dit gebouw uw interesse wist te trekken, kan u een bezoek voorbereiden via onderstaande gegevens.
Het is aangewezen in te schrijven voor de rondleiding op de website van de Dag van de Architectuur.
Zowat iedereen die direct of indirect met architectuur te maken heeft, zal 14 oktober alvast in zijn/haar agenda hebben staan. Het Vlaams Architectuur Instituut (VAi) overtreft in deze editie zichzelf weer, met meer dan 100 opengestelde gebouwen van de meest vooraanstaande architecten, zowel van eigen bodem als internationaal, rond de 30 stadrondleidingen en zelfs 5 verschillende helikoptervluchten, dit alles in maar liefst 13 steden, de westhoek en de kust. Praktische informatie over deze dag, kan u vinden op www.dagvandearchitectuur.be.
Een dergelijk aanbod betekent ook dat er een stevige selectie gemaakt moet worden, alles zal immers op 1 namiddag gebeuren. Om de pijn te verzachten overloop ik op regelmatige tijdstippen een gebouw in Leuven, zodat u voor uzelf kan uitmaken wat u wilt bezoeken. Waarom Leuven? Vanwege de centrale ligging, de compactheid van de stad (zodat de gebouwen snel en vlot te bereiken zijn), en natuurlijk ook een sterke line-up. Neutelings-Riedijk, Stéphane Beel, Jo Crepain en Luc Binst, ... Deze namen zeggen genoeg. Daarnaast hebben vele van mijn lezers hun campus-thuishaven in Heverlee/Leuven, wat het bezoek vergemakkelijkt.
Geregeld dus een ontsluiering van een project met quality label hier op .Bernault. We gaan van start met een gebouw op publiek domein, de Vlerick Management School - Campus Leuven, ontworpen door de bureaus 360 Architecten en Stéphane Beel Architecten.
Het ingesloten terrein is ogenschijnlijk veel te klein voor het programma. Voor deze managementschool is desondanks een erg verrassend gebouw ontworpen. Tussen het bestaand pand aan de straat en de nieuwbouw klimt een snoer van kleine werkplekken in drie vluchten van de auditoria in de kelder tot de leslokalen op de tweede verdieping. Op het dak is er een openluchtauditorium en een publiek buitenterras. - Vlaams Architectuur Instituut
Foto's door Stany Dederen.
Architectuur van waarde, zoals u ziet. Het gebouw, dat de architecten niet zien als een statisch instituut maar als een dynamisch en levend organisme, vormt sinds april 2007 de omgeving en achtergrond voor studenten, docenten en onderzoekers aan de Vlerick Management School. Indien dit gebouw uw interesse wist te trekken, kan u een bezoek voorbereiden via onderstaande gegevens.
Management school, 2007
Vlamingenstraat 83, 3000 Leuven
Kaart, aanduiding 1.
Het is aangewezen in te schrijven voor de rondleiding op de website van de Dag van de Architectuur.
An open letter to all my readers:
---
You'll have noticed I haven't posted anything on .Bernault last weeks. Partly because I'm going through some busier times, but there's another thing. I've been experiencing an obstruction by writing in another language. It just keeps me from posting on a more regular basis. Being able to express yourself in architecture is crucial, so it is when writing. At the beginning, there was some kind of kick, knowing .Bernault is getting visitors from all over the world (more than 40 nationalities at this moment). Now, I'm becoming more down to earth and want to choose for higher quality content.
That's why I'm making a switch to my mother language. But don't run away! For my loyal readers , I'll add translation links at the top of every article. Google Translate, which has been nominated for the best online translator, doesn't offer Dutch yet, so I'll be using Babelfish. It's generally known that these translations can be very poor, but it's still possible to get the context easily.
This way, writing for .Bernault will be more fun for me. Another important reason for the switch is have an extra focus on local architecture and architectural events in Belgium.
I hope you don't mind too much. Anyway, architecture is mainly a visual language. Pictures are universal and speak for themselves. Keep enjoying your time here on .Bernault.
Sincerely,
Berno Bosch
---
---
You'll have noticed I haven't posted anything on .Bernault last weeks. Partly because I'm going through some busier times, but there's another thing. I've been experiencing an obstruction by writing in another language. It just keeps me from posting on a more regular basis. Being able to express yourself in architecture is crucial, so it is when writing. At the beginning, there was some kind of kick, knowing .Bernault is getting visitors from all over the world (more than 40 nationalities at this moment). Now, I'm becoming more down to earth and want to choose for higher quality content.
That's why I'm making a switch to my mother language. But don't run away! For my loyal readers , I'll add translation links at the top of every article. Google Translate, which has been nominated for the best online translator, doesn't offer Dutch yet, so I'll be using Babelfish. It's generally known that these translations can be very poor, but it's still possible to get the context easily.
This way, writing for .Bernault will be more fun for me. Another important reason for the switch is have an extra focus on local architecture and architectural events in Belgium.
I hope you don't mind too much. Anyway, architecture is mainly a visual language. Pictures are universal and speak for themselves. Keep enjoying your time here on .Bernault.
Sincerely,
Berno Bosch
---
It's been very busy the last few days, and it will be like that for a while, so I won't be able to post on .Bernault on a daily basis anymore. Anyway, have a visit now and then, as more content will appear.
Spanish architect Fernando Menis designed - in collaboration with Felipe Artengo Rufino and José María Rodríguez Pastrana - the Congress Center for Adeje, Tenerife, in 2005.
The building has an intense relationship with its surrounding nature (desert, sea) and is build using typically mediterranean-looking materials. Geometric blocks break through the curved roof, which leaves a very sculptural experience to me.
I especially like the way the 13 geometric blocks are used. They provide the basical functions (offices, toilets, cafetaria) without affecting the spacious feeling of the larger halls.
+ Designer words
+ Further reading
The building has an intense relationship with its surrounding nature (desert, sea) and is build using typically mediterranean-looking materials. Geometric blocks break through the curved roof, which leaves a very sculptural experience to me.
I especially like the way the 13 geometric blocks are used. They provide the basical functions (offices, toilets, cafetaria) without affecting the spacious feeling of the larger halls.
+ Designer words
MAGMA Arts and Congress appears as a reference point amongst anonymous buildings. The semi-desert landscape around it and the proximity of the sea, an imposing presence that frames the building establishing a strong relationship between both, an impressive view over La Gomera island, are the starting points of the concept of the building. Thirteen geometrically shaped blocks emerge out from the base housing all the functions such as offices, toilets, cafeteria, etc. and creating a light movement that generates the flow of the roof, outlining the space in every direction. In-between these pieces there are the public spaces: hall, conference hall and congress hall, which accommodate different activities with a varying degree of division.
+ Further reading
- Entry on Wallpaper
Russian designer Tim Pokrichuk created a more stylish alternative for carrying your sketches, plans, collages, etc. with you, rather than using standard cardboard cases. It's a simple bag, probably linen, with the all-explaining A3 paper print on it.
Via Nuacco.
Via Nuacco.
Architectural sweets in a picture - Every day on .Bernault.
The picture for this Sunday is a beautiful contrast between old and new, taken in the Central Business District in Sydney.
eliselovesprada, Central Business District, Syndey.
Image copyrighted by eliselovesprada.
The picture for this Sunday is a beautiful contrast between old and new, taken in the Central Business District in Sydney.
eliselovesprada, Central Business District, Syndey.
Image copyrighted by eliselovesprada.
Architectural sweets in a picture - Every day on .Bernault.
Today's picture is about one of my favorite architects, Santiago Calatrava. The photo below is taken from his bridge in Petah-Tikva, Israel.
-=AlphaCygni=-, Petah-Tikva, Israel, by Santiago Calatrava.
Image copyrighted by -=AlphaCygni=-.
Today's picture is about one of my favorite architects, Santiago Calatrava. The photo below is taken from his bridge in Petah-Tikva, Israel.
-=AlphaCygni=-, Petah-Tikva, Israel, by Santiago Calatrava.
Image copyrighted by -=AlphaCygni=-.
Yesterday, I stumbled upon an article from the New York Times about architects selling their archives for profit. Since I'm not a TimesSelect subscriber, I could only read the abstract, but it speaks for itself, so here it goes:
What's it with architects selling their archives? Is architecture about making as much profit as possible? Even though it's generally known that many architects have a hard time making money, I myself wouldn't be able to say good bye to what I've been living for. I see it as turning your respectable work into trivial dollars. About the money thing, it's only the celebrity architects selling their archives (who wants to give sky-high amounts of money to unknown architects' collections anyway). Peter Eisenman having sold his 200 square foot apartment in Manhattan for $3,2 million dollars, this isn't what you call money issues.
However, it gets more understandable when just comparing the two. Imagine you want to get rid of your models, sketches, plans, etc. because your office is e.g. too stuffed. You could either sell your archives, or you could be very noble by donating it to a museum, which will become the big moneymaker, with the architect sharing nothing from the revenue it made.
"Small but influential number of celebrity architects consider selling their archives, even as they continue to practice; material can include tens of thousands of objects, from multiple large-scale models and reams of drawings to correspondence and other records; Barry Bergdoll, chief curator of architecture and design at Museum of Modern Art, says he was approached about Frank Gehry archive and that price range was 'in multimillion dollars'; Bergdoll notes that while architects of past would donate their material, architects now view their designs as profit center; architect Peter Eisenman says he sold his archives to Canadian Center for Architecture in Montreal to provide for his children; bargaining power of noted architects is buttressed by spike in popular appreciation for architecture as art form." - New York Times
What's it with architects selling their archives? Is architecture about making as much profit as possible? Even though it's generally known that many architects have a hard time making money, I myself wouldn't be able to say good bye to what I've been living for. I see it as turning your respectable work into trivial dollars. About the money thing, it's only the celebrity architects selling their archives (who wants to give sky-high amounts of money to unknown architects' collections anyway). Peter Eisenman having sold his 200 square foot apartment in Manhattan for $3,2 million dollars, this isn't what you call money issues.
However, it gets more understandable when just comparing the two. Imagine you want to get rid of your models, sketches, plans, etc. because your office is e.g. too stuffed. You could either sell your archives, or you could be very noble by donating it to a museum, which will become the big moneymaker, with the architect sharing nothing from the revenue it made.
Architectural sweets in a picture - Every day on .Bernault.
I've been thinking for a while whether I should post this picture or not, but I've been liking the project so much since I knew of it, the decision was clear.
One must be blind to architecture not to appreciate this. I mean, it's wonderful to see how contemporary materials are used to renew a post-WWII-state building (although it has got some restorations along the way) without creating for example a 21th century organic roof for the station. This is historical respect and at the same time durable in a sense that it's "recycling" the old station. Totally new, but this architecture is in the details. Love this one.
Doctor Casino, Railway Station, Dresden, by Foster + Partners.
Image copyrighted by Doctor Casino.
I've been thinking for a while whether I should post this picture or not, but I've been liking the project so much since I knew of it, the decision was clear.
"Foster + Partners won this competition on the strength of their proposal to re-roof the damaged late nineteenth century train shed with a lightweight fabric roof, instead of reproducing the heavy timber and glass roof that had previously existed. This allowed a light touch to the repair of the steelwork, as well as providing 13% more natural light. The re-glazing and plaster stripping to reveal the brick walls are successful. The removal of later elevation alterations and ornamental adornments are nicely judged." - Royal Institute of British Architects
One must be blind to architecture not to appreciate this. I mean, it's wonderful to see how contemporary materials are used to renew a post-WWII-state building (although it has got some restorations along the way) without creating for example a 21th century organic roof for the station. This is historical respect and at the same time durable in a sense that it's "recycling" the old station. Totally new, but this architecture is in the details. Love this one.
Doctor Casino, Railway Station, Dresden, by Foster + Partners.
Image copyrighted by Doctor Casino.
It's the end of the week, which means it's time for your weekly architectural videos on Video Friday.
This week's videos are at first about the installation of the Hive Modular B-Line, modern prefab housing. Both stylish and affordable. The second one covers a compilation from iCube Visualization, Russian company for quality 3D-visualizations. Pretty impressive.
Note: as you may have noticed, I put an image previewing the videos at the top of the post, saving you time/bandwidth if the subject doesn't fit your likings.
Video 1: Hive Modular B-Line.
Video 2: iCube Visualization
Via rolu|dsgn and architectural videos*.
This week's videos are at first about the installation of the Hive Modular B-Line, modern prefab housing. Both stylish and affordable. The second one covers a compilation from iCube Visualization, Russian company for quality 3D-visualizations. Pretty impressive.
Note: as you may have noticed, I put an image previewing the videos at the top of the post, saving you time/bandwidth if the subject doesn't fit your likings.
Video 1: Hive Modular B-Line.
Video 2: iCube Visualization
Via rolu|dsgn and architectural videos*.
As said in my previous post, I'll be moving to another home in November this year. Construction started in February and will be continuing until then.
Speaking in American terms, it would be more like moving to your neighbour's house, because Bierbeek (my new place) isn't even 50 kilometers away from where I live now, being Dilbeek. But hey, I grew up here. I've been living here for the full 18 years, in two houses though - because my current house was also built by us, only a few streets from the previous one! Below is a situation map.
Architecture-wise, our new home isn't too special. A rectangle-shaped volume with a saddle roof is pretty standard, but it looks contemporary and I like some of its features. It's highly isolated while the attic isn't, only to cover the smallest volume (to reduce the skin-volume ratio) and an attic doesn't need to be isolated anyway in most cases. The figure below shows how this is done (gray parts). All the brickstones used in the house - except the facing bricks of course - are isolating as well (Terca Porotherm from Wienerberger). The glass from the windows is polarized, blocking the sun partly at the summer's high angle of the sun, while letting the sun in at lower angles, like in the winter.
A less green application in the house is the air cleaning and climatisation / airconditioning which is made possible in every single room. However, with higher temperatures these days (although I find this summer to be pretty autumn-like), it isn't just unnecessary luxury. We'll only use it when it's really too hot inside though, nature is precious as well.
Materials include Terca Porotherm bricks and Agora Superwit facing bricks, aluminium window frames by Reynaers Aluminium, and natural slate for the roof. The dormer in the middle of the roof has Trespa facade panels, very strong and resistant against any weather, chemicals, ... Roof gutters are made from zinc. A last important material is the Belgian fossil stone (here called "blauwe hardsteen" because of its darkblue color), to protect the facade from raindrops splashing against it when reaching the ground.
Below are a few photos from the building process.
So far for the building process. I'll post some more photos from the interior when it's finished. They've started plastering the walls this week, so I can hardly wait to see the results this Sunday.
Speaking in American terms, it would be more like moving to your neighbour's house, because Bierbeek (my new place) isn't even 50 kilometers away from where I live now, being Dilbeek. But hey, I grew up here. I've been living here for the full 18 years, in two houses though - because my current house was also built by us, only a few streets from the previous one! Below is a situation map.
Architecture-wise, our new home isn't too special. A rectangle-shaped volume with a saddle roof is pretty standard, but it looks contemporary and I like some of its features. It's highly isolated while the attic isn't, only to cover the smallest volume (to reduce the skin-volume ratio) and an attic doesn't need to be isolated anyway in most cases. The figure below shows how this is done (gray parts). All the brickstones used in the house - except the facing bricks of course - are isolating as well (Terca Porotherm from Wienerberger). The glass from the windows is polarized, blocking the sun partly at the summer's high angle of the sun, while letting the sun in at lower angles, like in the winter.
A less green application in the house is the air cleaning and climatisation / airconditioning which is made possible in every single room. However, with higher temperatures these days (although I find this summer to be pretty autumn-like), it isn't just unnecessary luxury. We'll only use it when it's really too hot inside though, nature is precious as well.
Materials include Terca Porotherm bricks and Agora Superwit facing bricks, aluminium window frames by Reynaers Aluminium, and natural slate for the roof. The dormer in the middle of the roof has Trespa facade panels, very strong and resistant against any weather, chemicals, ... Roof gutters are made from zinc. A last important material is the Belgian fossil stone (here called "blauwe hardsteen" because of its darkblue color), to protect the facade from raindrops splashing against it when reaching the ground.
Below are a few photos from the building process.
So far for the building process. I'll post some more photos from the interior when it's finished. They've started plastering the walls this week, so I can hardly wait to see the results this Sunday.
Architectural sweets in a picture - Every day on .Bernault.
Today's picture is about a clean building, probably made with zinc panels. It's nice to see the sun shining through the green glass.
Yolandofoto, Bosbaan, Amsterdam.
Image copyrighted by Yolandefoto.
Today's picture is about a clean building, probably made with zinc panels. It's nice to see the sun shining through the green glass.
Yolandofoto, Bosbaan, Amsterdam.
Image copyrighted by Yolandefoto.
Rather low esteemed, yet everyone has something from it, even if it's just a lamp. It's the furniture you buy and assemble yourself. Swedish design by IKEA. Despite of its regard, many of its furniture are really design objects, and I do like some of them. A few days ago, the new catalog entered my mail box. After flipping through the pages, I saw the very cool LILLBERG rocking chair, designed by Nike Karlsson - who is not known by me at all - but I like its design so much I've been thinking every day on it ever since. Costing only €99,00 this must be a best buy, but I don't have any idea where to place it. Anyway, I'll be moving to a larger home in November this year, so I'm not about stowing away my plans this early.
Architectural sweets in a picture - Every day on .Bernault.
A very cool perspective from Changi Airport in Singapore, taken from a low angle for extra effect.
liveanoptimisticlife, Changi Airport, Singapore.
Image copyrighted by liveanoptimisticlife.
A very cool perspective from Changi Airport in Singapore, taken from a low angle for extra effect.
liveanoptimisticlife, Changi Airport, Singapore.
Image copyrighted by liveanoptimisticlife.
Chicago Magazine recently published a list of ten contemporary buildings to illustrate Chicago's modern architecture. By Chicago Magazine:
The list of buildings can be seen in the slideshow below. I love it to see the Shingle House in the list.
+ Further reading
The heyday of Chicago architecture is back. Eager to cheer it on, Chicago magazine has selected ten masterpieces that illustrate why we are, once again, a global epicenter of architecture.
The list of buildings can be seen in the slideshow below. I love it to see the Shingle House in the list.
+ Further reading
- The list of buildings accompanied by detailed descriptions on Chicago Magazine
Architectural sweets in a picture - Every day on .Bernault.
This 3rd edition is about a curved narrow space of white concrete against a blue sky. I like the window's detail.
arquitectura sismica, Museu d'Art Contemporani de Barcelona (MACBA), Spain, by Richard Meier.
Image copyrighted by arquitectura sismica.
This 3rd edition is about a curved narrow space of white concrete against a blue sky. I like the window's detail.
arquitectura sismica, Museu d'Art Contemporani de Barcelona (MACBA), Spain, by Richard Meier.
Image copyrighted by arquitectura sismica.